به گزارش یزدفردا؛ پژوهشگران در بررسی رفتار شکار این حیوانات دریافتند موفقترین جهشهای آنها معمولاً در جهتی مشخص نسبت به میدان مغناطیسی زمین و نزدیک به شمال مغناطیسی انجام میشود؛ هرچند تمایل ضعیفتری نیز به سمت جنوب دیده شده است.
بر اساس این یافتهها، روباه دو منبع اطلاعاتی را همزمان ترکیب میکند: صدای موش در زیر زمین و نوعی نمایشگر قطبنمای درونی که از میدان مغناطیسی زمین ایجاد میشود.
روباه هنگام نزدیک شدن آرام به طعمه، به صدا گوش میدهد و همزمان زمانی را تشخیص میدهد که زاویه منبع صدا با یک ویژگی ثابت در میدان مغناطیسی همراستا میشود.
وقتی این دو نشانه با هم منطبق شوند، روباه در فاصلهای از پیش تنظیمشده و تکرارپذیر از طعمه قرار دارد. به همین دلیل میتواند هر بار تقریباً با جهشی یکسان حمله کند و حتی بدون دیدن حیوان، دقیقاً روی هدف فرود آید.
این نوع استفاده از مغناطیس حسی پدیدهای کمسابقه است. هرچند بسیاری از جانوران توانایی تشخیص میدان مغناطیسی زمین را دارند، اما اغلب موارد شناختهشده به جهتیابی یا مسیریابی مربوط میشود، نه اندازهگیری فاصله.
در مورد روباه، فرضیه پژوهشگران این است که میدان مغناطیسی زمین مانند یک فاصلهیاب درونی عمل میکند؛ مشابه نشانگر هدفگیری خلبانان که نسبت به دنیای بیرون ثابت است و چارچوب مرجعی پایدار برای نشانهگیری فراهم میکند.
پنجشنبه 26,فوریه,2026