یزدفردا

راضیه حسینی: بین سیل خبرهای مربوط به مذاکرات، جنگ و… اجازه بدهید کمی از خبرهای روی کره‌ی زمین خارج شویم و به جایی، خیلی‌خیلی دور از این شلوغی‌ها بپردازیم.

واقعاً به این فضانوردان حسودی‌مان می‌شود. فکر کنید ده روز از تمامی اخبار روی کره‌ی زمین دور بودند. اصلاً نمی‌دانستند نفت چه قیمتی پیدا کرده و اقتصاد دنیا به کدام طرف در حرکت است؟ در نبود جاذبه قِل می‌خوردند و کیف می‌کردند. هیچ جاذبه‌ای وجود نداشت که پای‌شان را محکم به زمین بچسباند و مجبورشان کند روی این کره‌ی شلوغ و عجیب‌وغریب بمانند. رفته بودند آن‌ور ماه را ببینند.

جایی ساکت، آرام و بی‌هیاهو. مکانی که از هر انسانی دور بوده و ایمن. نه نفت دارد، نه گاز و نه جاذبه! بی جذابیتی برای بشر.

البته این فضانوردان، به ماه ثابت کردند اگر خالی از هر نوع امکاناتی باشد، باز هم برای نوع بشر فضول، جذاب است. بالاخره آدمیزاد وقتی همه چیز کره‌ی زمین را زیرورو کرد و دیگر چیزی برای اکتشاف پیدا نکرد باید سراغ فضا برود و آن‌جا را هم زیرورو کند.

یک‌هو دیدید بعدی تازه پیدا کرد. نه مثل فیلم INTERSTELLAR (میان ستاره‌ای) نه از آن بعدهای عجیب‌وغریب. جایی ساده که در آن بشود آرام و بی‌دردسر زندگی کرد. جایی وسط زمین و هوا، بعدی خالی از معنای پول و قدرت.

کسی چه می‌داند، شاید روزی فضانوردهایی در حال اکتشافِ آن ور سیارات، بتوانند سیاره‌ی شازده کوچولو را پیدا کنند و حتی گل سرخ او را هم ببینند. حتی بتوانند با او به سیارک‌های اطراف هم بروند و جایی شبیه به چیزی که گفتیم را پیدا کنند.

شاید آن روز خبری به زمین برسد مبنی بر این‌که چند فضانورد برای همیشه در فضا گم شدند، ولی آن‌ها تازه همه چیز را پیدا کرده باشند و به همه‌ی ما ساکنان زمین از دور، جایی خیلی‌خیلی دور بخندند.

آن‌ها تنها موجوداتی خواهند بود که می‌فهمند شازده کوچولو واقعاً وجود داشت و همه‌اش یک داستان نبود. تنها موجوداتی که یک گل سرخ واقعی را از نزدیک می‌بینند. گل‌سرخی دور از دسترس ما مردم، جایی خیلی‌خیلی دور.