یزدفردا

آرش قدیریان

دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی یزد به عنوان اولین دانشگاه تاسیس شده بعد از انقلاب، دانشگاهی نوپا در میان دانشگاه های معتبر کشور به حساب می آید و توانسته است در این مدت حتی در بین دانشگاه های تیپ یک قرار گیرد. این دانشگاه با جذب اعضای هیئت علمی مجرب، پزشکان متعهد و دانشمند سیر پیشرفت را در مدت زمان کوتاهی پیمود، تا آنجا که طی سال های اخیر با تاسیس دانشکده های جدید، در شهرستان های ابرکوه، اردکان و میبد و دانشکده ی داروسازی در مرکز استان اقدام به جذب هیئت علمی و دانشجو نماید. نمونه ای از این دانشکده های تازه تاسیس و موفق، دانشکده ی داروسازی است که به یمن برخی دانشجویان و اعضای هیئت علمی اش افتخارات زیادی به ویترین دانشگاه اضافه کرده است. این دانشکده علی رغم این که از زمان تاسیس، امکانات کافی در اختیار نداشته، اما مورد اقبال بسیاری از متقاضیان ورود به دانشگاه بوده است، به طوری که رتبه های سه رقمی و حتی دو رقمی گروه تجربی کنکور سراسری، رشته ی داروسازی یزد را برگزیده و در آزمون های علوم پایه ی داروسازی، رتبه های اول منطقه و کشور را به خود اختصاص داده اند. در حوزه ی پژوهشی نیز با این که گروه های آموزشی کم جمعیت اند، استادیارانی دارند که پروژه های تحقیقاتی زیادی را به انجام رسانده اند و دانشجویان خود را در این حوزه به نحو احسن یاری کرده و حتی به تولید محصولات دارویی نیز دست یافته اند. در میان این همه افتخار در این دانشکده ی نوجوان، آن چه عجیب به نظر می‌رسد، قوت گرفتن زمزمه ی کوچ کردن دو تن از معاونان آن از یزد است؛ یکی به دانشگاه شیراز و دیگری به خارج از کشور. در بحبوحه ی کمبود اعضای هیئت علمی و کند بودن روند جذب استاد برای گروه های آموزشی و در حالی که بعضی از گروه ها هنوز استاد ندارند، جای این سوال وجود دارد که چگونه معاون پژوهشی دانشکده، با رزومه ای درخشان قصد رفتن از دانشگاه دارد و تلاش برای ماندن وی هنوز نتیجه بخش نبوده. دکتر حمید ندری، دانشیار جوان گروه شیمی دارویی و برترین استاد دانشگاه از نظر سیستم علم سنجی اعضای هیئت علمی، درخواست انتقالی به دانشگاه شیراز را دارد. این سوال وقتی عجیب تر جلوه می‌کند که در می یابیم دانشگاه شیراز با وجود داشتن ۱۲ عضو هیئت علمی در گروه آموزشی شیمی دارویی، مصرانه از انتقالی دکتر ندری استقبال می‌کند و دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی یزد نمی‌تواند یکی از دو عضو گروه شیمی دارویی خود را به ماندن متقاعد کند. رفتن معاون دیگر دانشکده که چهره ای خوشنام بین دانشجویان و همشهریان یزدی است بر تاسف قبلی می افزاید. دکتر سهروردی، معاون آموزشی دانشکده داروسازی نیز آهنگ رفتن کرده و گروهِ خوب بالینی دانشکده را با یک استادیار تنها می‌گذارد. اگرچه دلایل کوچ کردن این اعضای هیئت علمی قابل تامل است، هدف از طرح این موضوع، پرسیدن این سوال است که چرا دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی یزد در نگاه داشتن اعضای برجسته ی هیئت علمی خود ناتوان است. باید یادآوری کنیم که این نخستین بار نیست که اعضای نخبه ی هیئت علمی دانشگاه تقاضای انتقالی یا ترک دانشگاه را دارند. مسئولان علوم پزشکی و نیز استان یزد باید به یاد داشته باشند که اگر به دنبال توسعه و پیشرفت از راه تولید علم و پروژه های علمی_تحقیقاتی در استان هستند باید در حفظ دانشمندان گمنامی که در دانشگاه های استان مشغول تدریس و تحقیق اند بیش از پیش همت گمارند. با این اوصاف و باتوجه به سیاست های اقتصاد مقاومتی متکی بر طرح های دانش بنیان باید دید که آیا شاهد خروج امثال دکتر ندری، که در کنار مقالات بیشمار، صاحب طرح های فناورانه در حوزه ی دارویی است از استان خواهیم بود یانه. اگر پاسخ مثبت باشد، باید بنشینیم و با حسرت شاهد استقبال گرم دانشگاه های دیگر از استادانمان باشیم و آرزوی پیمودن مسیر توسعه از راه دانشگاه را به گور ببریم.