یزدفردا

به گزارش پایگاه خبری یزد فردا و به نقل از«خبرآنلاین» نوشت: فرض کنید قرار شود خانه بسازیم از آجر، اما بدون ستون! نه اینکه شدنی نباشد اما سست خواهد بود. دموکراسی بدون حزب هم به گمان من همین شمایل را خواهد داشت. انتظار آن است که پس از رجوع به رأی مردم، راهی هم برای رجوع مردم به صاحب رأی باشد؛ افراد بدون پشتوانه حزبی اما مثل همان خانه بی‌ستون ممکن است در برابر تغییرات و طوفان‌های سیاسی، گرایش تازه‌ای پیدا کنند و وعده‌های خویش را از یاد ببرند و به راحتی بگویند «من نگفتم». بگذارید مثالی بزنم. خاتمی که برگزیده شد، از کارگزاران با نگاه اقتصاد آزاد و به تعبیر مرعشی معتقد به لیبرال دموکراسی مدعی او بودند که ما تو را بر مسند نشانده‌ایم تا سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی ایران با گرایشات همچنان سوسیالیستی. کابینه او نه در اقتصاد تکلیفش روشن بود و نه در فرهنگ. راه دور چرا، در جمع اصولگرایان هم فهرستی به نام آبادگران بیرون آمد که هر طرف آن را گروهی گرفته بود. وقتی شورای شهر و مجلس توفیق نسبی یافت، به ناگاه هر کس مدعی آن شد و احمدی‌نژاد نان آن را خورد، با اصرار به اینکه من هیچ‌گاه اصولگرا نبوده‌ام! اما این بار یک نامزد آمده است و برخلاف قبلی‌ها که به رغم وجود اسمشان در چندین حزب و تشکل مدعی بودند حزبی نیستند؛ رسما می‌گوید من حزبی هستم. این به نظر من بزرگ‌ترین امتیاز سید مصطفی میرسلیم است. او به حزبی وابسته است که بیش از 200 دفتر در 31 استان دارد. این یعنی نه فقط در ایام انتخابات که در همه ایام هم مردم در سراسر کشور می‌توانند به پرسشگری، نقد و یا هر نوع تعامل مقتضی دست زنند و هم او به طور مستمر می‌تواند گزارش‌هایی از سراسر کشور داشته باشد. او به حزبی وابسته است که در همه ادوار مجلس دارای نمایندگانی بوده و فراکسیون رسمی در مجلس دارد. این یعنی رابطه وی با قوه مقننه کمتر دچار تنش خواهد شد، نمی‌تواند مجلس را خفیف انگارد و نیز برای تعامل با نمایندگان نیازی به روش‌های ضدمردم‌سالارانه (از آن دست که با طرق مختلف پس از انتخابات سعی به یارگیری نماینده از میان منتخبان می‌گردد) ندارد. او به حزبی وابسته است که باید به قانون برابر هزینه‌ها پاسخگو باشد. این یعنی نمی‌تواند برای هزینه‌های انتخاباتی از بابک زنجانی‌ها پول بگیرد. او به حزبی وابسته است که 54 سال سابقه دارد؛ نمی‌تواند امروز شعاری دهد و فردا انکار کند. امروز وعده هدایت یارانه به سوی تولید دهد و فردا همچنان همه یارانه را صرف روشی ضد تولید و اشتغال کند. او به حزبی گسترده با تعداد زیادی کارشناس وابسته است و نمی‌تواند برادر یا خواهرزاده‌اش را در حساس‌ترین امور بگمارد یا مسحور یکی دو مشاور حیله‌گر شود که همه امور معنوی و دنیوی او را تنظیم کنند. او به حزبی وابسته است که اعضایی در سطوح مختلف نظام داشته که پشتوانه‌ای از تجربیات به کارنامه پرمسئولیت او می‌افزاید. او به حزبی وابسته است که هر سه سال یک بار برای ادامه مسئولیت خود ناگزیر به رجوع به آرای اعضا بوده است؛ از این‌رو معنای قواعد انتخابات را بهتر می‌داند و با عدم اقبال، زیر میز دموکراسی نخواهد زد. او به حزبی وابسته است که برای رسیدن به «جامعه نمونه اسلامی» که براساس فقه پویای جواهری شکل گرفته باشد، شهیدها داده است و اگر پایش بلغزد، مسئولان و بدنه حزب اولین مدعی او خواهند بود. این امتیاز انحصاری میرسلیم در میان رقبای خویش است؛ امتیازی که وقتی کنار دیگر مزایای فردی وی قرار گیرد، حلقه مفقوده مردم‌سالاری دینی ما را تکمیل خواهد کرد و افقی جدید در برابر فردای ایران اسلامی خواهد ساخت. افقی که نویدبخش پایان خودکامگی‌ها، خودشیفتگی‌ها، خودرأیی‌ها و بسیاری از دیگر آسیب‌های سال‌های اخیر خواهد بود.